sexta-feira, outubro 10, 2025
Solomon Burke faleceu há quinze anos...
Postado por Fernando Martins às 00:15 0 comentários
Marcadores: blues, Cry to me, gospel, música, Rock, Solomon Burke, soul
Alan Cartwright nasceu há oitenta anos...
Alan George Cartwright (London, 10 October 1945 – 4 March 2021) was an English bass player.
He was born in London. Before joining Procol Harum in 1972 he played with the Freddie Mack Show together with fellow Harum band member B.J. Wilson and Roger Warwick. Cartwright's incorporation allowed Chris Copping to concentrate solely on the organ parts. The first Procol Harum album he worked on is the group's only official live album, Procol Harum Live with the Edmonton Symphony Orchestra. He continued touring and recording with the group until their penultimate album Procol's Ninth, after which Copping once again took over on bass. After retiring from music, Cartwright spent many years in charge of the bar and social events at Bush Hill Park Bowls & Tennis Club, Enfield.
Postado por Fernando Martins às 00:08 0 comentários
Marcadores: Alan Cartwright, art rock, baixo, For Liquorice John, música, Procol Harum, Rock Progressivo
Música de aniversariante de hoje...!
Postado por Pedro Luna às 00:07 0 comentários
Marcadores: David Lee Roth, hard rock, judeus, música, Van Halen, Yankee Rose
Yul Brynner morreu há quarenta anos...
Postado por Fernando Martins às 00:04 0 comentários
Marcadores: actor, cinema, Óscar, Yul Brynner
quinta-feira, outubro 09, 2025
Hasta siempre, Comandante...
Postado por Pedro Luna às 22:22 0 comentários
Marcadores: Argentina, Bolívia, Carlos Puebla, Che Guevara, CIA, comunistas, Cuba, guerrilheiro, Hasta siempre Comandante, música
Hoje é dia de recordar a música de Saint-Saens...
Postado por Pedro Luna às 19:00 0 comentários
Marcadores: Danse Macabre, música, Ópera, romantismo, Saint-Saens
Hoje é um bom dia para ouvir cantar poesia de um Poeta-Rei ...
O que vos nunca cuidei a dizer
O que vos nunca cuidei a dizer,
com gram coita, senhor, vo-lo direi,
porque me vejo já por vós morrer;
ca sabedes que nunca vos falei
de como me matava voss'amor;
ca sabe Deus bem que doutra senhor,
que eu nom havia, mi vos chamei.
E tod[o] aquesto mi fez fazer
o mui gram medo que eu de vós hei
e des i por vos dar a entender
que por outra morria - de que hei,
bem sabedes, mui pequeno pavor;
e des oimais, fremosa mia senhor,
se me matardes, bem vo-lo busquei.
E creede que haverei prazer
de me matardes, pois eu certo sei
que esso pouco que hei de viver
que nẽum prazer nunca veerei;
e porque sõo desto sabedor,
se mi quiserdes dar morte, senhor,
por gram mercee vo-lo [eu] terrei.
D. Dinis
Postado por Pedro Luna às 12:21 0 comentários
Marcadores: D. Dinis, dinastia de Borgonha, El-Rei, música, O que vos nunca cuidei a dizer, poesia
Hoje é dia de recordar um Rei-Poeta...
(imagem daqui)
D. DINIS
Na noite escreve um seu Cantar de Amigo
O plantador de naus a haver,
E ouve um silêncio múrmuro consigo:
É o rumor dos pinhais que, como um trigo
De Império, ondulam sem se poder ver.
Arroio, esse cantar, jovem e puro,
Busca o oceano por achar;
E a fala dos pinhais, marulho obscuro,
É o som presente desse mar futuro,
É a voz da terra ansiando pelo mar.
9-2-1934
in Mensagem (1934) - Fernando Pessoa
Postado por Pedro Luna às 12:06 0 comentários
Marcadores: D. Dinis, dinastia de Borgonha, El-Rei, Fernando Pessoa, Mensagem, poesia
Poema adequado à data...
Guevara
Não choro, que não quero
Manchar de pranto
Um sudário de força combativa.
Reteso a dor, e canto
A tua morte viva.
Pelo próprio terror em que ficaram
À sua frente
Aqueles que te mataram
Sem poderem matar o combatente.
O combatente eterno que ficaste,
Ressuscitado
Na voluntária crucificação.
Herói a conquistar o inconquistado,
Já sem armas na mão
Quem te abateu, perdeu a guerra santa
Da liberdade.
Fez brilhar na manhã do mundo inteiro
Um sol de redentora claridade:
O teu rosto de Cristo guerrilheiro.
Coimbra, 11 de outubro de 1967
in Diário VIII - Miguel Torga
Postado por Pedro Luna às 11:11 0 comentários
Marcadores: Alberto Korda, Argentina, Bolívia, Che Guevara, CIA, comunistas, Cuba, guerrilheiro, Miguel Torga, poesia
Saudades de John Entwistle...
Postado por Pedro Luna às 08:10 0 comentários
Marcadores: baixo, Boris The Spider, hard rock, John Entwistle, música, pop rock, Rock, The Who
Jackson Browne - 77 anos
Clyde Jackson Browne (Heidelberg, 9 de outubro de 1948) é um cantor e compositor norte-americano. O seu interesse político e as suas angústias pessoais têm sido o centro de sua carreira, resultando em canções populares como “Somebody’s Baby”, “These Days”, “The Pretender” e “Running On Empty”. Em 2004, Browne foi introduzido no Rock and Roll Hall of Fame pelo seu amigo Bruce Springsteen. No mesmo ano, Browne recebeu um doutoramento honoris causa em Música do Occidental College de Los Angeles por “uma notável carreira musical que combina com sucesso uma arte intensamente pessoal com uma visão mais ampla de mudança social e de justiça”.
Postado por Fernando Martins às 07:07 0 comentários
Marcadores: country rock, folk rock, Jackson Browne, música, pop rock, Rock, soft rock, The Load Out and Stay
Ivan Doroschuk, o vocalista dos Men Without Hats, nasceu há 68 anos
Ivan Eugene Doroschuk (Montreal, Quebec, 9 October 1957) is an American-born Canadian musician. He is the lead vocalist and founding member of Men Without Hats, best known for the hit song "The Safety Dance".
in Wikipédia
Postado por Fernando Martins às 06:08 0 comentários
Marcadores: Canadá, Ivan Doroschuk, Men Without Hats, música, new wave, Quebec, synthpop, The Safety Dance
O Papa Pio XII morreu há 67 anos...
Pio XII (em italiano: Pio XII; em latim: Pius PP. XII), nascido Eugenio Maria Giuseppe Giovanni Pacelli; (Roma, 2 de março de 1876 – Castelgandolfo, 9 de outubro de 1958), foi Papa da Igreja Católica e Soberano da Cidade do Vaticano, exercendo o pontificado de 2 de março de 1939 até à sua morte, dezanove anos depois.
O início de seu ministério papal ficou profundamente marcado pela II Guerra Mundial e pelos anos da reconstrução europeia no pós-guerra, durante os quais buscou afirmar a missão universal da Igreja em meio às crises políticas, sociais e ideológicas do século XX.
Foi o único Papa do século XX a exercer o Magistério Extraordinário da infalibilidade papal (definido no Concílio Vaticano I por Pio IX), quando proclamou solenemente, em 1950, o dogma da Assunção de Maria, na constituição apostólica Munificentissimus Deus. Ao longo de seu pontificado, criou 57 cardeais em dois consistórios e deixou uma extensa produção de encíclicas e documentos magisteriais, nos quais tratou de questões teológicas, sociais e culturais. É lembrado, ainda, por sua diplomacia ativa, pelo cuidado com a liturgia e pela preparação do terreno que desembocaria no Concílio Vaticano II.
O Pontífice foi declarado Venerável pelo Papa Bento XVI em 2009.
Provas escritas de ordem direta de Pio XII para proteger os judeus
foram encontradas no Memorial das Religiosas Agustinas do mosteiro
romano "Dei Santissimi Quattro Coronati" onde se lê: "O Santo Padre quer
salvar os seus filhos, também os Judeus, e ordena que em todos os
Mosteiros se dê hospitalidade a estes perseguidos". A anotação é de
novembro de 1943 e inclui a lista de 24 pessoas acolhidas neste Mosteiro
como adesão ao desejo do Sumo Pontífice.
A Pave the Way Foundation, uma fundação que se dedica à promoção da paz no mundo por meio do diálogo interreligioso, liderada pelo judeu Gary Lewis Krupp
comunicou, em setembro de 2009, ao Papa Bento XVI uma iniciativa que
busca dar a Pio XII o título de "Justo entre as Nações" – o que seria
equivalente ao reconhecimento que faz a Igreja Católica dos santos - e
assim colocar o seu nome no elenco do conhecido jardim dos justos no Yad Vashem de Jerusalém.
Em fevereiro de 2020, o Papa Francisco anunciou que os arquivos secretos do Vaticano sobre o pontificado de Pio XII, inclusive o período da Segunda Guerra Mundial, seriam abertos e divulgados em março desse ano. A divulgação desses arquivos, mantidos em segredo desde 1939, é uma resposta à reivindicação antiga de muitos grupos judaicos. Para o Papa Francisco, as decisões de Pio XII "poderão parecer para alguns como uma relutância, mas foram, de fato, tentativas (…) de manter, em tempos de profunda escuridão e crueldade, a pequena chama de iniciativas humanitárias, da diplomacia oculta, mas ativa".
COMO DE VÓS...
À memória do Papa Pio XII que quis ouvir, moribundo, o “Allegretto” da Sétima Sinfonia de Beethoven.
Como de Vós, meu Deus, me fio em tudo,
mesmo no mal que consentis que eu faça,
por ser-Vos indiferente, ou não ser mal,
ou ser convosco um bem que eu não conheço,
importa pouco ou nada que em Vós creia,
que Vos invente ou não a fé que eu tenha,
que a própria fé não prove que existis,
ou que existir não seja a Vossa essência.
Não de existir sois feito, e também não
de ser pensado por quem só confia
em quem lhe fale, em quem o escute ou veja.
Humildemente sei que em Vós confio,
e mesmo isto o sei pouco ou quase esqueço,
pois que de Vós, meu Deus, me fio em tudo.
11.10.1958
in Fidelidade (1958) - Jorge de Sena
Postado por Fernando Martins às 06:07 0 comentários
Marcadores: Igreja Católica, II Grande Guerra, II Guerra Mundial, Jorge de Sena, judeus, Justos entre as Nações, nazis, Papa, Papa Pio XII, poesia
Hoje é dia de ouvir a música de PJ Harvey...
Postado por Pedro Luna às 05:06 0 comentários
Marcadores: art rock, folk rock, indie rock, Lo-fi, música, PJ Harvey, Punk blues, Rid Of Me, Rock alternativo, rock experimental
Saudades de Jacques Brel...
Vesoul - Jacques Brel
T'as voulu voir Vierzon
Et on a vu Vierzon
T'as voulu voir Vesoul
Et on on a vu Vesoul
T'as voulu voir Honfleur
Et on a vu Honfleur
T'as voulu voir Hambourg
Et on a vu Hambourg
J'ai voulu voir Anvers
Et on a revu Hambourg
J'ai voulu voir ta sœur
Et on a vu ta mère
Comme toujours
T'as plus aimé Vierzon
Et on a quitté Vierzon
T'as plus aimé Vesoul
Et on a quitté Vesoul
T'as plus aimé Honfleur
Et on a quitté Honfleur
T'as plus aimé Hambourg
Et on a quité Hambourg
T'as voulu voir Anvers
Et on n'a vu qu'ses faubourgs
Tu n'as plus aimé ta mère
Et on a quitté sa sœur
Comme toujours
Mais je te le dis
Je n'irai pas plus loin
Mais je te préviens
J'irai pas à Paris
D'ailleurs j'ai horreur
De tous les flons flons
De la valse musette
Et de l'accordéeon
T'as voulu voir Paris
Et on a vu Paris
T'as voulu voir Dutronc
Et on a vu Dutronc
J'ai voulu voir ta sœur
J'ai vu le mont Valérien
T'as voulu voir Hortense
Elle était dans l'Cantal
J'ai voulu voir Byzance
Et on a vu Pigalle
À la gare Saint-Lazare
J'ai vu les Fleurs du Mal
Par hasard
T'as plus aimé Paris
Et on a quité Paris
T'as plus aimé Dutronc
Et on a quitté Dutronc
Maintenant je confonds ta sœur
Et le mont Valérien
De ce que je sais d'Hortense
J'irai plus dans l'Cantal
Et tant pis pour Byzance
Puisque j'ai vu Pigalle
Et la gare Saint-Lazare
C'est cher et ça fait mal
Au hasard
Mais je te le redis chauffe Marcel
Je n'irai pas plus loin
Mais je te préviens kaï kaï
Le voyage est fini
D'ailleurs j'ai horreur
De tous les flons flons
De la valse musette
Et de l'accordéon
T'as voulu voir Vierzon
Et on a vu Vierzon
T'as voulu voir Vesoul
Et on on a vu Vesoul
T'as voulu voir Honfleur
Et on a vu Honfleur
T'as voulu voir Hambourg
Et on a vu Hambourg
J'ai voulu voir Anvers
Et on a revu Hambourg
J'ai voulu voir ta sœur
Et on a vu ta mère
Comme toujours
T'as plus aimé Vierzon
Et on a quitté Vierzon... Chauffe... Chauffe
T'as plus aimé Vesoul
Et on a quitté Vesoul
T'as plus aimé Honfleur
Et on a quitté Honfleur
T'as plus aimé Hambourg
Et on a quité Hambourg
T'as voulu voir Anvers
Et on n'a vu qu'ses faubourgs
Tu n'as plus aimé ta mère
Et on a quitté sa sœur
Comme toujours... Chauffez les gars
Mais mais je te le reredis... Kaï
Je n'irai pas plus loin
Mais je te préviens
J'irai pas à Paris
D'ailleurs j'ai horreur
De tous les flons flons
De la valse musette
Et de l'accordéon
T'as voulu voir Paris
Et on a vu Paris
T'as voulu voir Dutronc
Et on a vu Dutronc
J'ai voulu voir ta sœur
J'ai vu le mont Valérien
T'as voulu voir Hortense
Elle était dans l'Cantal
J'ai voulu voir Byzance
Et on a vu Pigalle
À la gare Saint-Lazare
J'ai vu les Fleurs du Mal
Par hasard
Postado por Pedro Luna às 04:07 0 comentários
Marcadores: Bélgica, Chanson française, França, Jacques Brel, música, Vesoul
Karl Schwarzschild nasceu há 152 anos...
Karl Schwarzschild (Frankfurt am Main, 9 de outubro de 1873 - Potsdam, 11 de maio de 1916) foi um astrónomo e físico alemão e um dos fundadores da moderna astrofísica.
Postado por Fernando Martins às 01:52 0 comentários
Marcadores: Alemanha, astronomia, buracos de verme, buracos negros, judeus, Karl Schwarzschild, raio de Schwarzschild
Observação astronómica em Leiria - 10.10.25
Postado por Fernando Martins às 01:49 0 comentários
Marcadores: astronomia, Núcleo de Astronomia Galileu Galilei, observação astronómica, Semana Mundial do Espaço
O polímata brasileiro Mário de Andrade nasceu há 132 anos...
Mário Raul de Morais Andrade (São Paulo, 9 de outubro de 1893 – São Paulo, 25 de fevereiro de 1945) foi um poeta, contista, cronista, romancista, musicólogo, historiador de arte, crítico e fotógrafo brasileiro. Um dos fundadores do modernismo no país, ele praticamente criou a poesia brasileira moderna com a publicação de sua Pauliceia Desvairada em 1922. Ele teve uma influência enorme na literatura brasileira moderna e, como estudioso e ensaísta, foi pioneiro no campo da etnomusicologia. A sua influência chegou muito além do Brasil.
Andrade foi a figura central do movimento de vanguarda de São Paulo durante vinte anos. Treinado como músico e mais conhecido como poeta e romancista, Andrade envolveu-se pessoalmente em praticamente todas as disciplinas relacionadas com o modernismo paulistano e tornou-se o polímata nacional do Brasil. As suas fotografias e ensaios sobre uma ampla variedade de assuntos, da história à literatura e à música, foram amplamente publicados.
Ele foi a força motriz por trás da Semana de Arte Moderna, o evento de 1922 que reformulou a literatura e as artes visuais no Brasil, e um membro do vanguardista "Grupo dos Cinco". As ideias por trás da semana foram exploradas no prefácio de sua coleção de poesia Pauliceia Desvairada e nos próprios poemas.
Depois de trabalhar como professor de música e colunista de jornal, publicou o seu grande romance, Macunaíma, em 1928. Os trabalhos sobre música folclórica brasileira, poesia e outras temáticas foram seguidos de maneira desigual, muitas vezes interrompidos pela mudança na relação de Andrade com o governo brasileiro. No final de sua vida, ele se tornou o diretor fundador do Departamento de Cultura de São Paulo, formalizando um papel que exercia há muito tempo como catalisador da entrada da cidade - e da nação - na modernidade artística.
(...)
O projeto final de Andrade foi um longo poema chamado "Meditação Sôbre o Tietê". O trabalho é denso e difícil, e foi descartado pelos primeiros críticos como "sem sentido", embora trabalhos recentes tenham sido mais entusiasmados. Um crítico, David T. Haberly, o comparou favoravelmente ao Paterson, de William Carlos Williams, um épico inacabado denso, mas influente, que usa uma construção composta. Como Paterson, é um poema sobre uma cidade; a "Meditação" está centrada no rio Tietê, que corre por São Paulo. O poema é simultaneamente um resumo da carreira de Andrade, comentando poemas escritos muito antes, e um poema de amor dirigido ao rio e à própria cidade. Nos dois casos, o poema sugere um contexto mais amplo: compara o rio ao Tejo, em Lisboa, e ao Sena, em Paris, como se estivesse reivindicando uma posição internacional para Andrade também. Ao mesmo tempo, o poema associa a voz de Andrade e o rio ao banzeiro, palavra da tradição musical afro-brasileira: música que pode unir homem e rio. O poema é a afirmação definitiva e final da ambição de Andrade e de seu nacionalismo.
in Wikipédia
Quando eu morrer
Quando eu morrer quero ficar,
Não contem aos meus inimigos,
Sepultado em minha cidade,
Saudade.
Meus pés enterrem na rua Aurora,
No Paissandu deixem meu sexo,
Na Lopes Chaves a cabeça
Esqueçam.
No Pátio do Colégio afundem
O meu coração paulistano:
Um coração vivo e um defunto
Bem juntos.
Escondam no Correio o ouvido
Direito, o esquerdo nos Telégrafos,
Quero saber da vida alheia,
Sereia.
O nariz guardem nos rosais,
A língua no alto do Ipiranga
Para cantar a liberdade.
Saudade...
Os olhos lá no Jaraguá
Assistirão ao que há de vir,
O joelho na Universidade,
Saudade...
As mãos atirem por aí,
Que desvivam como viveram,
As tripas atirem pro Diabo,
Que o espírito será de Deus.
Adeus.
Mário de Andrade
Postado por Fernando Martins às 01:32 0 comentários
Marcadores: Brasil, literatura, Mário de Andrade, modernismo, música, poesia, polímata
Ismael Nery nasceu há 125 anos

Autorretrato (1930)
Ismael Nery (Belém, 9 de outubro de 1900 - Rio de Janeiro, 6 de abril de 1934) foi um pintor, desenhista, arquiteto, filósofo e poeta brasileiro de influência surrealista. A sua obra icónica é Autorretrato, 1927 (Autorretrato Rio/Paris). Esta obra participou da exposição Brazil: Body & Soul, no Museu Solomon R. Guggenheim em 2001.
Ismael nasce em Belém do Pará, filho do doutor Ismael Ribeiro Nery e dona Marietta Macieira Nery. Seus avós paternos, eram Elzeário Ariano Ribeiro Nery e Leontina Leopoldina de Andrade, e maternos João Vicente da Silva Macieira e Maria Lopes da Cunha e Silva Macieira, sendo esta filha de Domingos Lopes da Cunha e Clara Joaquina Simões Lopes, que eram proprietários da fazenda do Campinho, em Madureira no Rio de Janeiro. Ismael cresceu junto dos pais e tias maternas, Alaíde e Maria José Macieira. Em 1909 mudou-se com a família para o Rio de Janeiro. Em 1917, ingressou na Escola Nacional de Belas Artes. Viajou pela Europa em 1920, tendo frequentado a Academia Julian, em Paris. De volta ao Brasil, trabalha como desenhista na seção de Arquitetura e Topografia da Diretoria do Patrimônio Nacional, órgão ligado ao Ministério da Fazenda. Lá conhece o poeta Murilo Mendes que se tornaria seu grande amigo e incentivador de sua obra.
Em 1922, casou-se com a poetisa Adalgisa Maria Ferreira. Nessa época realizou obras de tendência expressionista. Em 1926, deu início ao seu sistema filosófico de fundamentação católica e neotomista, denominado de Essencialismo. Em 1927 fez nova viagem a Europa, onde entrou em contato com Marc Chagall, André Breton e Marcel Noll, dentre outros surrealistas. A sua obra sofreu, também, a influência metafísica de Giorgio de Chirico e do cubismo de Picasso. Seus temas remetem-se sempre à figura humana: retratos, auto-retratos e nus. Não se interessou pelos temas nacionais, indígenas e afro-brasileiros, que considerava regionalistas e limitados. Dedicou-se a várias técnicas aplicadas em desenhos e ilustrações de livros. Foi, também, cenógrafo. Em 1929, depois de uma viagem à Argentina e Uruguai, um diagnóstico revelou que ele era portador de tuberculose, o que o levou a internar-se no Sanatório de Correas, em Petrópolis (RJ), por dois anos. Saiu de lá aparentemente curado. No entanto, em 1933, a doença voltou de forma irreversível. A partir daí, suas figuras tornaram-se mais viscerais e mutiladas.
Ismael morreu em 6 de abril de 1934, aos trinta e três anos de idade, na sua residência à avenida Carlos Peixoto 10, em Botafogo, Rio de Janeiro. Foi sepultado no cemitério do Caju, vestindo um hábito dos franciscanos, numa homenagem dos frades à sua ardorosa fé católica. Deixou 2 filhos, Ivan e Emanuel.
A mãe de Ismael, dona Marietta, apelidada de "irmã Verônica", também era muito religiosa e sofreu até o fim a morte do filho, falecendo em 1953. Além de Ismael, ela já havia perdido o marido, o filho João Vicente, seus pais e um irmão, João Macieira.
A obra de Nery permaneceu ignorada do público e da crítica até 1965, quando teve seu nome inscrito na 8ª Bienal de São Paulo, na Sala Especial de Surrealismo e Arte Fantástica. Suas obras foram expostas também na 10ª Bienal de São Paulo. Foram feitas retrospetivas em 1966, no Rio de Janeiro, e em 1984, no MAC-USP.

Autorretrato Rio/Paris (ou Autorretrato) - 1927
![]()
Namorados - circa 1927
in Wikipédia
Postado por Fernando Martins às 01:25 0 comentários
Marcadores: Adalgisa Nery, Brasil, Ismael Nery, pintura, Surrealismo







