domingo, agosto 30, 2026
Música adequada à data...
Postado por Pedro Luna às 08:00 0 comentários
Marcadores: Cantiga de escarnio, Espanha, Galiza, Miro Casabella, música, Ti Galiza, Voces ceibes
Miro Casabella nasceu há oitenta anos...!
Postado por Fernando Martins às 00:08 0 comentários
Marcadores: Espanha, Galiza, Miro Casabella, música, O meu País, Voces ceibes
segunda-feira, julho 27, 2026
Manuel Vázquez Montalbán nasceu há 87 anos...
Manuel Vázquez Montalbán (Barcelona, España, 27 de julio de 1939 - Bangkok, Tailandia, 18 de octubre de 2003) fue un escritor español conocido sobre todo por sus novelas protagonizadas por el detective Pepe Carvalho.
Personalidad casi inabarcable, se definió a sí mismo como "periodista, novelista, poeta, ensayista, antólogo, prologuista, humorista, crítico, gastrónomo, culé y prolífico en general", campos todos en los que destacó.
El buen amor
Amores porque sí. certificados
amarillos en cajas de caoba con flores
esmaltadas, junto al jabón de olor
en cajones de madera repujada, cómodas
donde descansa en paz el ajuar
encajes
de bolillo y letras bordadas, siglas
de un contrato territorial, celosos
lindes de una ciudad y sábanas almidonadas
castos cálculos de menstruos regulares,
celosos termómetros de infiel temperatura,
vaginas díscolas, hijos imprevistos
atribuibles
a la voluntad de Dios, Padre al fin
y al cabo
lentos días sin preguntas, sin
respuestas, pequeño y gran mundo en orden
porque sí
porque sí
la vaciedad del mundo
más allá de las pinturas ya funcionales
en las paredes, del cucú que marca
la hora del regreso, de las cuentas
de las cenas sorprendentes, especiales
recetas misteriosas de vecinas nuevas,
aventuras exóticas por mares de sofrito
y olorosas especias
o bien relojes de zozobra
y un primo hermano habitual a las cuatro
y cuarto, porteras dormidas, despiertas
súbitamente
y amores,
porque no
a las tardes
sin más solución que noches que concluyen
que días que amanecen para anochecer,
que no tendrán jardines con moreras
ni bancos de cemento tras los setos
como antes
cuando todavía era posible algún misterio
más allá de los labios besados, silenciosos
ahora como un mundo prohibido
sin lluvias,
sin fronteras, un vasto mundo de venas
heladas, ramajes de bosques horrorosos
sin pájaros
ni estrellas
donde no cabe el miedo ni el valor.
Manuel Vázquez Montalbán
Postado por Fernando Martins às 08:07 0 comentários
Marcadores: Barcelona, Catalunha, Galiza, livros, Manuel Vázquez Montalbán, Pepe Carvalho, poesia, policiais
sábado, julho 25, 2026
Hoje é dia de se cantar em galego...
Postado por Fernando Martins às 11:11 0 comentários
Marcadores: Adufeiras de Salitre, Cantiga da Montaña, Dia Nacional da Galiza, galego, Galiza, Santiago de Compostela, Santiago Matamoros, Xabier Díaz
Viva Santiago - hoje é o Dia da Galiza...!

Postado por Fernando Martins às 00:40 0 comentários
Marcadores: Dia Nacional da Galiza, galego, Galiza, Santiago de Compostela, Santiago Matamouros
Música adequada à data - vivam a Galiza e os galegos...!
Postado por Pedro Luna às 00:04 0 comentários
Marcadores: Dia Nacional da Galiza, galego, Galiza, Os Trasnos da Gaita, Santiago de Compostela, Santiago Matamouros, Xota de Ordes
Hoje é dia de Santiago...!

Santiago Maior, também chamado de Santiago Filho do Trovão (Boanerge), Tiago, filho de Zebedeu e Santiago Apóstolo o Maior, martirizado no ano 44, foi um dos doze apóstolos de Jesus Cristo. Foi feito santo e chamado Maior (mais velho) para o diferenciar de outro discípulo de Jesus de mesmo nome, conhecido como Santiago Menor (mais jovem) e também de Tiago, o Justo, sendo estes últimos possivelmente a mesma pessoa: Tiago, menor; Tiago, o justo; e Tiago, irmão do Senhor.

O nome do apóstolo Santiago
Os nomes Tiago e Jaime derivam indiretamente do latim Iacobus, por sua vez uma latinização do nome hebraico Ya'akov (aportuguesado em "Jacó") e da sua associação Sanctus Iacopus.
Com o decorrer do tempo, o nome evoluiu em diversas direções consoante as línguas: manteve-se Jakob em alemão e noutras línguas nórdicas, James em inglês, Giacomo em italiano e Jacques em francês.
Na Península Ibérica, há diferenças substanciais: tornou-se Jaume ou Jaime (formas correntes no catalão). Jácome é adaptação antiga do italiano Giàcome, que subsiste como apelido pouco comum na Galiza e em Portugal. Há quem pense que o nome Iago / Yago é a forma patrimonial das línguas do centro e ocidente da Península Ibérica, mas isto é falso. A únicas formas patrimoniais em castelhano, que já aparecem registadas no Cantar del Mio Cid, são Yaguo e Yagüe, ambas com evolução fonética normal a partir do acusativo e do vocativo, respetivamente. O nome do santo nesta obra aparece como Santi Yaguo e, em função vocativa, Santi Yagüe (por exemplo, quando é usado como grito de guerra dos cristãos). A forma Yaguo parece ter desaparecido por completo, mas Yagüe ainda se conserva como apelido (por exemplo, em Madrid há uma rua dedicada ao General Yagüe).
No domínio linguístico galego-português, é impossível que Iago seja uma forma patrimonial, porque todos os I latinos em posição inicial pré-vocálica (pronunciados [i] primeiro e [j] semivogal depois) dão lugar em romance à consoante fricativa sibilante pré-palatal ou palato-alveolar [ž] (IPA [ʒ]), assim já < iam, Janeiro < Ianuarius, jantar < iantare, jeito < iactus, João < Iohannes, jogo < iocus, junco < iuncus, etc., como se pode verificar em qualquer manual básico de história da língua. Portanto, o resultado esperado, a ter havido uma evolução do nome isolado, seria "Jago", "Jagó", "Jágovo", ou qualquer coisa semelhante. O que de facto ocorreu é que aqui a pressão conservadora da Igreja manteve unido o nome ao adjetivo, que evoluíram juntos como uma palavra: "Santiago". A partir de "Santiago", por via popular, produz-se a deglutinação lógica San-Tiago (São Tiago). É assim que nasce o nome próprio português e galego "Tiago" e é por isso que o nome do apóstolo e os padroeiros de múltiplas freguesias por todo o país aparecem abreviados nos textos escritos como STiago desde a mesma Idade Média.
O nome Iago / Yago entra nas línguas peninsulares, bem como no italiano, no século XIX e início do XX, devido à popularidade das personagens das óperas dramáticas e, em especial, líricas (por exemplo, "Otelo", "Aída", "Carmen"...). En concreto, "Yago" é uma personagem da ópera "Otelo" (baseada na obra do mesmo título de Shakespeare), com libreto do Conde Berio e música de Rossini, que foi estreada em 1816. E Iago é apenas a adaptação escrita do nome às ortografias portuguesa e galega, que não usam a letra Y. Chega com consultar um bom dicionário da língua portuguesa como o Aurélio, para verificar que não só "Iago" procede da personagem da peça "Otelo", como ainda é empregado como substantivo comum para designar o "indivíduo astuto, intrigante, falso, velhaco", coisa que não faria sentido se se tratasse dum nome próprio tradicional e comum na língua portuguesa. A chegada do nome a Espanha é o que fez inventar, em certos ambientes, a forma "Sant'Iago", da abreviatura do latim de Sant Iacob.

in Wikipédia
Postado por Fernando Martins às 00:00 0 comentários
Marcadores: apóstolos, Galiza, Igreja Católica, Santiago de Compostela, Santiago Maior, Santigo
quarta-feira, julho 15, 2026
Rosalía de Castro morreu há cento e quarenta e um anos...
Negra Sombra
Cando penso que te fuches,
Negra sombra que m’asombras,
Ó pé d’os meus cabezales
Tornas facéndome mofa.
Cando maxino que’ês ida
N’o mesmo sol te m’amostras,
Y eres a estrela que brila,
Y eres o vento que zóa.
Si cantan, ês tí que cantas,
Si choran, ês tí que choras,
Y-ês o marmurio d’o río
Y-ês a noite y ês a aurora.
En todo estás e ti ês todo,
Pra min y en min mesma moras,
Nin m’abandonarás nunca,
Sombra que sempre m’asombras.
in Follas Novas (1880) - Rosalía de Castro
Postado por Fernando Martins às 01:41 0 comentários
Marcadores: galego, Galiza, poesia, Rosalía de Castro
domingo, junho 21, 2026
Manu Chao comemora hoje sessenta e cinco anos...!
Algumas vezes usou o pseudónimo Oscar Tramor. O seu pai é um conhecido escritor galego de Vilalba, Ramón Chao e sua mãe Felisa Ortega, nascida em Bilbao, País Basco. Manu cresceu bilíngue, influenciado pela crescente cena punk que se desenvolvia na França. Na adolescência, chegou a tocar em algumas formações, incluindo o grupo rockabilly Hot Pants.
O grupo lançou uma demo intitulada "Mala Vida" em 1984, que recebeu muitos elogios críticos locais, mas, de outra forma, ganhou pouca atenção. No momento em que o grupo lançou o seu primeiro álbum em 1986, a cena de música alternativa parisiense tomou voo, e Manu, seu irmão Antoine Chao, e amigos como Alain de Les Wampas, formaram Los Carayos para incorporar esse som com os estilos rockabilly e punk rock de Hot Paints. Los Carayos permaneceu um projeto paralelo dos artistas por oito anos, lançando três álbuns nos dois primeiros anos, seguido de um álbum final em 1994. Em 1987 ele formou Mano Negra, um grupo multirracial com seu irmão Antoine (trompete) e seu primo Santiago Casiriego (bateria). Eles começaram a tocar no metrô de Paris e, em seguida, fizeram uma explosiva mistura musical: rock, rumba, hip-hop, salsa, raï e punk, cantada em francês, espanhol, inglês e árabe. Manu escreveu canções e foi o líder visível. Em junho de 1988 eles lançaram o seu álbum de estreia intitulado com o nome que batizou o seu estilo peculiar: Patchanka. A rumba energético "Mala vida" era a sua apresentação, e o grupo logo ganhou uma reputação de eletrizante banda ao vivo.
O nome é uma homenagem a uma organização anarquista que operava na Espanha na época. O primeiro single do Mano Negra foi Mala Vida, e seu grande sucesso na França rendeu ao grupo um contrato com a gravadora Virgin.
Em 1992, os Mano Negra fizeram uma turnê pela América Latina. Mas não foi uma turnê comum: os integrantes da banda viajavam de barco, ao lado de atores e de um circo, tocando em cidades portuárias ao longo de toda a costa do continente. Um dos momentos mais marcantes aconteceu no Rio de Janeiro, durante a convenção mundial ECO-92: na Praça dos Arcos da Lapa, o Mano Negra fez um show que contou com a participação de Jello Biafra, da banda norte-americana Dead Kennedys.
Em 1995, os Mano Negra mudaram-se para a Espanha, onde Manu montou um projeto paralelo, o Radio Bemba Sound System, juntamente com os outros integrantes. Essa mistura causou atritos internos, o que levou ao fim dos Mano Negra. No mesmo ano participou da gravação do novo álbum do Skank, O Samba Poconé, cantando nas faixas "Zé Trindade", "Sem Terra" e "Los Pretos".
Sem banda, Manu voltou para a América do Sul e passou os anos que se seguiram viajando com o seu violão e gravando apenas ocasionalmente, sem compromisso. O resultado musical de suas viagens, o disco Clandestino, foi lançado em 1998. A repercussão inicial foi tímida, mas Clandestino acabou sendo um grande sucesso na França e na América Latina (em especial no Brasil), apesar de suas letras serem uma mistura de inglês, francês, espanhol, galego e português. Músicas como "Desaparecido", bem como a faixa-título, tocaram nas rádios e tiveram ótima repercussão.
Em 1997 conhece a cereanse Germana Navarro Fernandes, com quem tem um filho, o hoje artista Kirá Fernandes Chao.
Em 2000, no Rio de Janeiro, Manu Chao participou do Free Jazz Festival. No evento, fez shows bem-sucedidos e assistidos por Caetano Veloso e outros artistas brasileiros. Encerrou o seu turnê pelo Brasil, se apresentando num acampamento do MST em Ocara, no interior do Ceará.
Em junho de 2001, o cantor lançou o seu segundo disco, Proxima Estacion: Esperanza, com mais influências de música caribenha.
Em 2005, gravou a música Soledad Cidadão, numa participação especial para Os Paralamas do Sucesso. Ainda no mesmo ano, Manu Chao se apresentou em Porto Alegre, no Fórum Social Mundial.
Além disso, Chao gravou a canção Me Llaman Calle, que é a música tema do filme Princesas.
Manu Chao participou em 2010 da Virada Cultural Paulista se apresentando nas cidades de Araraquara e Santos. Sua visita ao Brasil também passou por Belém.
Em 13 de fevereiro de 2011, Manu Chao realizou um show gratuito no Centro Cultural da Juventude (CCJ) Ruth Cardoso, no bairro da Vila Nova Cachoerinha, na zona norte da cidade de São Paulo. Em novembro do mesmo ano, também se apresentou nos Jogos Universitários InterUNESP, na cidade de Marília, interior do Estado de São Paulo.
Ainda em 2011, participou do XIII FICA (Festival Internacional de Cinema e Vídeo Ambiental), na Cidade de Goiás - também conhecida como Goiás Velho -, no Estado de Goiás.
Em 2 de fevereiro de 2013, apresentou-se gratuitamente em Fortaleza, no Ceará. A apresentação intimista aconteceu no fim de tarde do Titanzinho.
A banda brasileira Tihuana gravou uma versão de Clandestino, música do disco homónimo de Manu, em seu álbum de estreia, Ilegal, de 1999.
Anos 2020
O álbum mais recente de Chao, Viva Tu, foi lançado em 20 de setembro de 2024. Foi precedido por dois videoclipes para as canções, "Viva Tu" e "São Paulo Motoboy", lançados em 29 de maio de 2024 e 26 de junho 2024, respetivamente.
Postado por Fernando Martins às 06:50 0 comentários
Marcadores: anarquismo, Clandestino, França, Galiza, Mano Negra, Manu Chao, música latina, punk, reggae, Rock, ska, world music
Me gustas tu, Manu Chao...!
Postado por Pedro Luna às 00:06 0 comentários
Marcadores: anarquismo, França, Galiza, Mano Negra, Manu Chao, Me gustas tu, música latina, punk, reggae, Rock, ska, world music
segunda-feira, maio 25, 2026
Hoje é o Dia da Toalha (e do do Orgulho Lusista)...!
O Dia da Toalha é celebrado no dia 25 de maio como uma homenagem dos fãs ao autor de The Hitchhiker's Guide to the Galaxy (no Brasil O Guia do Mochileiro das Galáxias, em Portugal À Boleia Pela Galáxia), livro imortal de Douglas Adams.
A towel, it says, is about the most massively useful thing an interstellar hitchhiker can have. Partly it has great practical value. You can wrap it around you for warmth as you bound across the cold moons of Jaglan Beta; you can lie on it on the brilliant marble-sanded beaches of Santraginus V, inhaling the heady sea vapours; you can sleep under it beneath the stars which shine so redly on the desert world of Kakrafoon; use it to sail a miniraft down the slow heavy River Moth; wet it for use in hand-to-hand-combat; wrap it round your head to ward off noxious fumes or avoid the gaze of the Ravenous Bugblatter Beast of Traal (such a mind-bogglingly stupid animal, it assumes that if you can't see it, it can't see you); you can wave your towel in emergencies as a distress signal, and of course dry yourself off with it if it still seems to be clean enough. More importantly, a towel has immense psychological value. For some reason, if a strag (strag: non-hitch hiker) discovers that a hitchhiker has his towel with him, he will automatically assume that he is also in possession of a toothbrush, face flannel, soap, tin of biscuits, flask, compass, map, ball of string, gnat spray, wet weather gear, space suit etc., etc. Furthermore, the strag will then happily lend the hitch hiker any of these or a dozen other items that the hitch hiker might accidentally have "lost." What the strag will think is that any man who can hitch the length and breadth of the galaxy, rough it, slum it, struggle against terrible odds, win through, and still knows where his towel is, is clearly a man to be reckoned with.
Hence a phrase that has passed into hitchhiking slang, as in "Hey, you sass that hoopy Ford Prefect? There's a frood who really knows where his towel is." (Sass: know, be aware of, meet, have sex with; hoopy: really together guy; frood: really amazingly together guy.)Douglas Adams, The Hitchhiker's Guide to the Galaxy
Postado por Fernando Martins às 00:00 0 comentários
Marcadores: À Boleia pela Galáxia, Dia da Toalha, Dia do Orgulho Lusista e Reintegrata, Douglas Adams, galaico-português, Galiza, Olivença, Português, The Hitchhiker's Guide to the Galaxy
terça-feira, maio 19, 2026
Valentín Paz-Andrade morreu há 39 anos...

Valentín Paz-Andrade (Pontevedra, Galiza, 23 de abril de 1898 - Vigo, Galiza, 19 de maio de 1987) foi um jurista, economista, escritor, poeta e jornalista galego. O Dia das Letras Galegas do ano de 2012 foi dedicado a este escritor.
O QUE TODO GALEGO CHORARÍA
Chora, Terra, teu pranto xeneroso.
O que todo galego choraría,
en roda de multánime silenzo
e ollares abatidos
sobor do longo corpo derrubado
que fora vivo mastro en loita núa;
perto daqueles beizos, seca fonte
da verba nunca de antes máis belida;
do peito petrucial, refrorecido
de mapoulas pampeiras,
que envexan a nacencia das chorimas;
xunto das postas maos voltas ao xelo,
onde a eito agromaron da súa arte,
no cerne da galega patronía,
vizosas primaveras.
Valentín Paz-Andrade
Postado por Fernando Martins às 00:39 0 comentários
Marcadores: galego, Galiza, poesia, Valentín Paz-Andrade
domingo, maio 17, 2026
Viva o Día das Letras Galegas...!
O Día das Letras Galegas é un día de exaltación da lingua de Galiza a través da súa manifestación literaria. Comezou a celebrarse o 17 de maio do 1963, coincidindo co centenario da primeira edición de Cantares gallegos, de Rosalía de Castro.
Adeus, rios; adeus, fontes
Adeus, rios; adeus, fontes;
adeus, regatos pequenos;
adeus, vista dos meus olhos;
não sei quando nos veremos.
Minha terra, minha terra,
terra onde me eu criei,
hortinha que quero tanto,
figueirinhas que plantei,
prados, rios, arvoredos,
pinhares que move o vento,
passarinhos piadores,
casinha do meu contento,
moinho dos castanhais,
noites claras de luar,
campainhas timbradoras
da igrejinha do lugar,
amorinhas das silveiras
que eu lhe dava ao meu amor,
caminhinhos entre o milho,
adeus para sempre a vós!
Adeus, glória! Adeus, contento!
Deixo a casa onde nasci,
Deixo a aldeia que conheço
Por um mundo que não vi!
Deixo amigos por estranhos,
deixo a veiga pelo mar,
deixo, enfim, quanto bem quero…
Quem pudera o não deixar!...
Mas sou pobre e, malpecado!
a minha terra n’é minha,
que até lhe dão prestado
a beira por que caminha
ao que nasceu desditado.
Tenho-vos, pois, que deixar,
hortinha que tanto amei,
fogueirinha do meu lar,
arvorinhas que plantei,
fontinha do cabanal.
Adeus, adeus, que me vou,
ervinhas do campo-santo,
onde meu pai se enterrou,
ervinhas que biquei tanto,
terrinha que nos criou.
Adeus, Virgem da Assunção,
branca como um serafim;
levo-vos no coração;
vós pedi-lhe a Deus por mim,
minha Virgem da Assunção.
Já se ouvem longe, mui longe,
as campanas do Pomar;
para mim, ai!, coitadinho,
nunca mais hão de tocar.
Já se ouvem longe, mais longe…
Cada bad’lada uma dor;
vou-me só e sem arrimo…
Minha terra, adeus me vou!
Adeus também, queridinha…
Adeus por sempre quiçá!...
Digo-che este adeus chorando
desde a beirinha do mar.
Não me olvides, queridinha,
Se morro de solidão…
Tantas léguas mar adentro…
Minha casinha!, meu lar!
Rosalía de Castro
Postado por Fernando Martins às 01:14 0 comentários
Marcadores: Cantares Gallegos, Día das Letras Galegas, galego, Galiza, Rosalía de Castro
segunda-feira, maio 11, 2026
Camilo José Cela nasceu há 110 anos
Camilo José Cela Trulock, 1º. Marquês de Iria Flavia (Padrón, 11 de maio de 1916 - Madrid, 17 de janeiro de 2002) foi um escritor espanhol, galego de nascimento mas que sempre escreveu em língua castelhana.
Poema en forma de mujer que dicen temeroso, matutino, inútil
Ese amor que cada mañana canta
y silba, temeroso, matutino, inútil
(también silba)
bajo las húmedas tejas de los más solitarios corazones
-¡Ave María Purísima!-
y rosas son, o escudos, o pajaritas recién paridas,
te aseguro que escupe, amoroso
(también escupe)
en ese pozo en el que la mirada se sobresalta.
Sabes por donde voy:
tan temeroso
tan tarde ya
(también tan sin objeto).
Y amargas o semiamargas voces que todos oyen
llenos de sentimiento,
no han de ser suficientes para convertirme en ese dichoso,
caracol al que renuncio
(también atentamente).
Un ojo por insignia,
un torpe labio,
y ese pez que navega nuestra sangre.
Los signos de oprobio nacen dulces
(también llenos de luz)
y gentiles.
Eran
-me horroriza decirlo-
muchos los años que volqué en la mar
(también como las venas de tu garganta, teñida de un tímido color).
Eran
-¿por qué me lo preguntas?-
dos las delgadas piernas que devoré.
Quisiera peinar fecundos ríos en la barba
(también acariciarlos)
e inmensas cataratas de lágrimas
sin sosiego,
desearía, lleno de ardor, acunar allí mismo donde nadie se atreve a
levantar la vista.
Un muerto es un concreto
(también se ríe)
pensamiento que hace señas al aire.
La mariposa,
aquella mariposa ruin que se nutría de las más privadas
sensaciones,
vuela y revuela sobre los altos campanarios
(también hollados campanarios)
aún sin saber,
como no sabe nadie,
que ese amor que cada día grita
y gime, temeroso, matutino, inútil
(también gime)
bajo las tibias tejas de los corazones,
es un amor digno de toda lástima.
Camilo José Cela
Postado por Fernando Martins às 01:10 0 comentários
Marcadores: Camilo José Cela, castelhano, Galiza, literatura, Prémio Nobel
terça-feira, março 17, 2026
Lá Fhéile Pádraig - viva a Irlanda (e todas as nações celtas...!)
Postado por Fernando Martins às 00:00 0 comentários
Marcadores: Allariz, Baiuca, Bretanha, celtas, Cornualha, Dia de São Patrício, Escócia, Galiza, Ilha de Man, Irlanda, Lá Fhéile Pádraig, música, música celta, orgulho celta, País de Gales, São Patrício
sábado, fevereiro 28, 2026
Álvaro Cunqueiro morreu há 45 anos...
Amiga, namorado vou
Por oír a unha rula decir de amor,
amiga, namorado vou!
Por mirar as cerdeiras como botan fror,
amiga, namorado vou!
Por verte e non te vere no verde prado,
amiga, namorado vou!
Porque non me non queres por teu namorado!
amiga, namorado vou!
- No vento pórei este meu lume novo
porque ardan as rulas, as cerdeiras e todo!
Amiga, namorado vou!
Álvaro Cunqueiro
Postado por Fernando Martins às 00:45 0 comentários
Marcadores: Álvaro Cunqueiro, Galiza, literatura, poesia
terça-feira, fevereiro 24, 2026
Hoje é dia de celebrar a língua irmã do português e Rosalia...
Negra sombra
Cando penso que te fuches,
Negra sombra que m'asombras,
Ô pe d'os meus cabezales
Tornas facéndome mofa.
Cando ma
ino qu'ês ida
N'o mesmo sol te m'amostras,
Y eres a estrela que brila,
Y eres o vento que zóa.
Si cantan, ês tí que cantas,
Si choran, ês tí que choras,
Y-ês o marmurio d'o rio
Y-ês a noite y ês a aurora.
En todo estás e ti ês todo,
Pra min y en min mesma moras,
Nin m'abandonarás nunca,
Sombra que sempre m'asombras.
Rosalia de Castro
Postado por Pedro Luna às 11:11 0 comentários
Marcadores: Carlos Nuñez, galego, Galiza, Luz Casal, música, poesia, Rosalia de Castro
Rosalía de Castro nasceu há 189 anos...

Adios, ríos; adios, fontes;
adios, regatos pequenos;
adios, vista dos meus ollos:
non sei cando nos veremos.
Miña terra, miña terra,
terra donde me eu criei,
hortiña que quero tanto,
figueiriñas que prantei,
prados, ríos, arboredas,
pinares que move o vento,
paxariños piadores,
casiña do meu contento,
muíño dos castañares,
noites craras de luar,
campaniñas trimbadoras
da igrexiña do lugar,
amoriñas das silveiras
que eu lle daba ó meu amor,
camiñiños antre o millo,
¡adios, para sempre adios!
¡Adios gloria! ¡Adios contento!
¡Deixo a casa onde nacín,
deixo a aldea que conozo
por un mundo que non vin!
Deixo amigos por estraños,
deixo a veiga polo mar,
deixo, enfin, canto ben quero...
¡Quen pudera non deixar!...
Mais son probe e, ¡mal pecado!,
a miña terra n'é miña,
que hastra lle dan de prestado
a beira por que camiña
ó que naceu desdichado.
Téñovos, pois, que deixar,
hortiña que tanto amei,
fogueiriña do meu lar,
arboriños que prantei,
fontiña do cabañar.
Adios, adios, que me vou,
herbiñas do camposanto,
donde meu pai se enterrou,
herbiñas que biquei tanto,
terriña que nos criou.
Adios Virxe da Asunción,
branca como un serafín;
lévovos no corazón:
Pedídelle a Dios por min,
miña Virxe da Asunción.
Xa se oien lonxe, moi lonxe,
as campanas do Pomar;
para min, ¡ai!, coitadiño,
nunca máis han de tocar.
Xa se oien lonxe, máis lonxe
Cada balada é un dolor;
voume soio, sin arrimo...
Miña terra, ¡adios!, ¡adios!
¡Adios tamén, queridiña!...
¡Adios por sempre quizais!...
Dígoche este adios chorando
desde a beiriña do mar.
Non me olvides, queridiña,
si morro de soidás...
tantas légoas mar adentro...
¡Miña casiña!,¡meu lar!
in Cantares Gallegos (1863) - Rosalía de Castro
Postado por Fernando Martins às 00:18 0 comentários
Marcadores: Adiós ríos adiós fontes, Amancio Prada, galego, Galiza, música, poesia, Rosalía de Castro
quinta-feira, fevereiro 05, 2026
Amancio Prada celebra hoje 77 anos
Amancio Prada (Devesas, Castela e Leão, 5 de fevereiro de 1949), nascido no Bierzo, na zona de língua galega, filho de camponeses, é um dos mais destacados cantautores espanhóis.
Postado por Fernando Martins às 07:07 0 comentários
Marcadores: Adiós ríos adiós fontes, Amancio Prada, Galiza, música, poesia
Hoje é dia de ouvir cantar Amancio Prada...!
Postado por Pedro Luna às 00:07 0 comentários
Marcadores: Amancio Prada, Galiza, Libre te quiero, música, poesia









