Seus pais se chamavam François Mistral e Adélaide Poulinet. Começou a ir à escola bastante tarde, aos nove anos. Entre
1848 e
1851, estuda direito em
Aix-en-Provence e se converte em cantor da independência da
Provença e sobretudo do provençal, "primeira língua literária da Europa civilizada".
De volta a Maillane, Mistral se une ao poeta Roumanille, e ambos se
convertem nos artífices do renascimento da língua occitana. Juntos
fundam o movimento do
félibrige, que permitiu promover a língua occitana com a ajuda de
Alphonse de Lamartine: este movimento acolherá a todos os poetas occitanos expulsos da
Espanha por
Isabel II.
Com sua obra, Mistral reabilita a língua provençal, levando-a às mais altos cumes da
poesia épica: a qualidade desta obra se consagrará com a obtenção dos prémios mais prestigiosos.
Sua obra principal foi
Mirèio (Mireia) à que dedicou oito anos de esforços. Publicou-a em
1859.
Em oposição ao que seria a ortografia habitual Mistral teve que ceder à
imposição de seu editor, Roumanille, e optar por uma grafia
simplificada, que desde então se chama "mistraliana", em oposição à
grafia "clássica" herdada dos trovadores.
Mireia conta o amor de Vincent e da bela provençal Mireia. Esta história é equiparável à de
Romeu e Julieta.
Além de Mireia, Mistral é autor de "Calendal", "Nerte", Lis isclo d’or ("As Ilhas de Ouro"), Lis oulivado
("As olivadas"), "O poema do Ródano", obras todas elas que servem para
que se lhe considere o maior dos escritores em língua provençal.
Casado com Marie-Louise Rivière, não tem filhos e morre em
25 de março de
1914, em Maillane.
LA COMTESSA – 1866
I
Sabe, ieu, una comtessa
qu'es dau sang emperiau :
en beutat coma en autessa
crenh degun, ni luenh ni aut ;
e pasmens una tristessa
de sis uèlhs nebla l'ulhauç.
A ! se me sabián entendre !
A ! se me volián seguir !
Ela aviá cent vilas fòrtas,
ela aviá vint pòrts de mar ;
l'olivièr davant sa pòrta
ombrejava, doç e clar ;
e tot fruch que tèrra pòrta
èra en flor dins son relarg.
A ! se me sabián entendre !
A ! se me volián seguir !
Per l'araire e per l'eissada
ela aviá de plans de Dieu
e de còlas ennevassadas
per se refrescar, l'estiu ;
d'un grand flume l'arrosada,
d'un grand vent lo sofle viu.
A ! se me sabián entendre !
A ! se me volián seguir !
Ela aviá per sa corona
blat, oliva e mai rasim ;
aviá de tauras feronas
e de chivaus sarrasins ;
e podiá, fièra barona
se passar de si vesins.
A ! se me sabián entendre !
A ! se me volián seguir !
Tot lo jorn cançonejava,
au balcon, sa bèla imor ;
e cadun barbelejava
de n'ausir quauqua rumor,
car sa votz èra tan suava
que fasiá morir d'amor.
A ! se me sabián entèndre !
A ! se me volián seguir !
Li trobaires, se devina,
ie fasián grand companhiá ;
li fringaires a la plovina
l'esperavan, matinièrs ;
mai, coma èra perla fina,
carivenda se teniá.
A ! se me sabián entendre !
A ! se me volián seguir !
Sempre portava una rauba
facha de rais de soleu ;
quau voliá coneisser l'auba,
vers la bèla corriá lèu ;
mai una ombra ara nos rauba
la figura e lo tablèu.
A ! se me sabián entendre !
A ! se me volián seguir !
Sem comentários:
Enviar um comentário